Licznik odwiedzin

132350
Dziś
Wczoraj
Miesiąc
44
65
2218


 

UNIWERSYTET DZIECIĘCY WYŻSZEJ SZKOŁY HUMANITAS W SOSNOWCU

"Przedszkolak na Uczelni".

Świat akademicki pociąga już od najmłodszych lat, warto zachęcać maluchy do poznawania nowych dziedzin nauki i poszerzania horyzontów. Wiek przedszkolny to etap niesamowitego rozwoju i chłonności otaczającego świata. Program "Przedszkolak na Uczelni" funkcjonuje z powodzeniem w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu już od roku. Łącznie w pierwszej edycji wzięło udział ponad 100 przedszkolaków z Sosnowca, Będzina, Dąbrowy Górniczej i Czeladzi. Jesteśmy otwarci na uruchomienie programu na terenie partnerskiego miasta. Zajęcia odbywają się w dni powszednie, w godzinach dopołudniowych. Poniżej link, dzięki któremu Rodzice mogą zobaczyć jak działa Uniwersytet Dziecięcy i co oferuję przedszkolakom:
http://www.uniwersytetdzieciecy.humanitas.edu.pl

Z poważaniem,
dr Joanna Podgórska-Rykała
Pełnomocnik Kanclerza ds. Kształcenia Międzypokoleniowego

Drodzy Rodzice,
więcej informacji na temat Dziecięcego Uniwersytetu udzielają Pani Dyrektor oraz Ciocie z Przedszkola w Chabówce.

 

Prace naszych przedszkolaków

Twórczość plastyczna jest bardzo ważną formą działalności dziecka. W trakcie zajęć plastycznych dziecko korzystając z własnego doświadczenia, tworzy często oryginalną ale przede wszystkim własną twórczą pracę. Każda technika plastyczna daje dziecku specyficzne właściwości i wymaga jednocześnie od niego odpowiednich umiejętności i sprawności, których dziecko nabywa w czasie jej realizacji. Różnorodność w stosowaniu urozmaiconych technik plastycznych spotyka się z wielkim zaciekawieniem ze strony dziecka, wzmaga jego zainteresowanie zajęciami plastycznymi, pobudza wyobraźnię, stymuluje ich dyspozycje twórcze. Dziecko poszukuje nietypowych, nieszablonowych oraz oryginalnych. Swoboda w tworzeniu, możliwość własnej wypowiedzi są podstawowymi celami jakie należy zapewnić dziecku w czasie zabaw plastycznych. Sama praca plastyczna, „dzieło” dziecka nie powinno być krytykowane. Ważne jest, aby dziecko realizowało sam proces tworzenia, czerpało radość z wykowywanej pracy plastycznej, poczuło się twórcą. W tym artykule pragnę zaprezentować stosowane przeze mnie w pracy z dziećmi techniki plastyczne. Można je z powodzeniem wykorzystać podczas zabaw z dziećmi w domowym zaciszu.

 

Rysowanie świecą

W tej technice wykorzystujemy się zwykłe świeczki. Mogą być one w różnych kolorach. Dziecko najpierw wykonuje na kartce papieru rysunek za pomocą świeczki po czym zamalowywuje kartkę farbą akwarelową. Najlepsze efekty uzyskamy, kiedy farba będzie w kolorze ciemnym.

Origami – sztuka składania papieru;dzieci składają proste elementy wg wzoru i wskazówek nauczyciela. Do tej techniki wykorzystujemy koła, trójkąty, kwadraty z kolorowego papieru. Odpowiednio złożone przyklejamy do podłoża.

Cięcie i składanie
Pocięty na części obrazek, zdjęcie z kolorowej gazety układamy w ciekawe kompozycje i przyklejamy na wyznaczoną powierzchnię. Warto wykorzystać również gotowy obrazek w celu przygotowania puzzli, które po ułożeniu dzieci mogą przykleić oraz ozdobić wg uznania.

Wyklejanki z włóczki

Na kartonie rysujemy kontury wybranego przedmiotu: kubek, kotek, pies, kwiaty. Przygotowujemy włóczki o odpowiednich kolorach i grubości. Stopniowo pokrywamy powierzchnię grubą warstwa kleju roślinnego i cierpliwie formujemy z nici kształty przedmiotu.

 

Malowanie farbą akwarelowa, temperą,

Odbity rysunek graficzny po wyschnięciu kolorowany jest farbami akwarelowymi. Dzieci mogą też tworzyć własne prace, bez wykorzystania gotowego rysunku.

Masa papierowa

Masę papierową wykonujemy mieszając miękki papier (mogą to być papierowe ręczniki) z mąką pszenna i wodą. Nakładamy ją następnie na karton, balon słoik a po wyschnięciu malujemy farbami. nadmuchany balon oblepiamy masą, a następnie po zaschnięciu należy przebić balon. Powstałą skorupę należy pomalować i ozdobić np. kawałkami włóczek brokatem, bibułą, cekinami. Doskonale sprawdza się w przygotowaniu urodzinowej piniaty, której zdjęcie zamieszczam poniżej. Z masy można kształtować również konstrukcje architektoniczne na słoikach lub butelkach.

Wykonanie kleju z mąki i wody- w garnku gotujemy wodę. W kubku mieszamy wodę z mąką tak, aby powstała dosyć gęsta masa. Gdy woda jest już dosyć ciepła dolewamy do niej wcześniej przygotowaną mąkę. Mieszamy cały czas do zagotowania, aby nie powstały kluski. Do ostygnięciu klajster jest gotowy do użycia

Malowanie na gnieciuchu z gazet, kawałkach gazet

Najpierw należy opracować szkic, zgnieść kawałki gazet, przykleić podartą na kawałki gazetę, uformować z nich odpowiedni kształt i za pomocą klajstru przykleić do kartonu. Następnie pracę malujemy farbami wodnymi nadając jej odpowiedni charakter i nastrój. Kompozycja zyskuje przez zastosowanie tej techniki bardzo ciekawa fakturę i piękny modelunek światłocieniowy. Tworzyć możemy zarówno prace przestrzenne jak i płaskie.

Witraż

Jest to kompozycja z barwnych szkieł ujęta w ramki o motywach figuralnych lub ornamentalnych wypełniająca okno. Witraż papierowy polega na wycięciu pewnych elementów rysunku i podklejeniu tych miejsc kolorowa bibułą.

Prace z wykorzystaniem plasteliny

Malowanie plasteliną: dany wzór malujemy plasteliną, nakładając ją palcami. Plastelina powinna być miękka, aby się dobrze nakładała.

Rysunek kredką na kartce z bloku, papierze ściernym

Na arkuszu drobnoziarnistego papieru ściernego (najlepiej w ciemnym kolorze), bądź na bloku rysunkowym wykonujemy rysunek pastelami (suchymi) lub kredkami ołówkowymi. Po skończonym rysowaniu spryskujemy powierzchnię werniksem lub lakierem do włosów, aby kredka się nie pyliła

Rysunek na bloku:

Collage z kolorowych gazet

Przygotowujemy małe kawałki gazet (wycinamy lub rwiemy). Szkicujemy kompozycję następnie wyklejamy kształty używając kleju roślinnego i odpowiednio dobranych ścinków. Możemy gazetą wykleić również tło, a następnie przy użyciu farby, papieru na nanieść na nią kolejne elementy

Malowanie palcami

Bezpośredni kontakt z farbą sprawia, iż malowanie staje się dla dzieci intensywnym przeżyciem. Dzieci malują bezpośrednio mocząc w farbie palce. Ciekawy efekt wizualny otrzymuje się pozwalając dzieciom malować na przezroczystym ekranie (pleksi lub folia oprawiona w ramę) ustawionym w pionie i dobrze oświetlonym.

Modelowanie dla dzieci

Bezpośredni kontakt dotykowy z materiałem daje możliwości odreagowania napięcia. Bezkształtna masa daje szerokie możliwości oddziaływań, od prostego rozrywania na kawałki, poprzez łączenie tych kawałków w figury, aż do tworzenia określonych przedmiotów realnych czy nieistniejących wytworów dziecięcej fantazji.

Prace z wykorzystaniem materiału przyrodniczego:

Prace z wykorzystaniem bibuły:

Praca z wykorzystaniem chusteczek higienicznych oraz łańcucha choinkowego:

Praca z wykorzystaniem waty:

0

 

 

Praca z wykorzystaniem papierowej rolki:

Praca z wykorzystaniem zużytych płyt CD:

Choinka wykonana ze starej książki/gazety:

Praca z wykorzystaniem pudełek po jajkach:

Prace przy użyciu papierowych talerzyków:

Praca z wykorzystaniem materiałów: starych firanek

Prace plastyczne przy wykorzystaniu materiałów nietypowych: płyt CD, pudełek, kubków, rolek po papierze, butelek, korków, opakowań po jajkach

W ubiegłym roku dużo czasu poświęciliśmy również na przygotowanie wraz z dziećmi ozdób choinkowych. Oto nasze propozycje:

Mgr Monika Ciślak-Luberda

 

 

Taniec jako zabawa w życiu dziecka

W życiu człowieka dominują trzy formy aktywności – zabawa, nauka i praca. Każda z

tych form występuje na każdym jego etapie w zróżnicowanym nasileniu, zależnym również

od indywidualnego rozwoju. Rozważając interesującą nas kwestię zabawy warto przedstawić

dwie definicje wyjaśniające to pojęcie:

,,Zabawa jest działaniem wykonywanym dla przyjemności, a opartym na udziale

wyobraźni, tworzącej nową rzeczywistość, ma charakter twórczy i prowadzi do

samodzielnego poznawania i przekształcania rzeczywistości. Jest to działalność wykonywana

dla przyjemności, którą sama sprawia…”1

,,Zabawa jest dobrowolną czynnością lub zajęciem…jest celem sama w sobie,

towarzyszy jej uczucie radości i napięcia oraz świadomości odzwyczajonego życia.”2

Warto nie tylko stwarzać warunki organizacyjne do aktywności zabawowej, ale również wychodzić z różnymi

inicjatywami i propozycjami wykorzystywania dominującej u dzieci potrzeby ekspresji

ruchowej w celu jej rozwijania, ubogacania i zwiększania związanych z nią pozytywnych

doznań poznawczych, emocjonalnych i estetycznych. Tu na szczególną uwagę zasługuje

taniec:

,,(…) kwestia wzajemnego związku tańca i zabawy nie jest problemem. Jest to sprawa tak

oczywista, tak wewnętrznie zasadna i umocniona, ze nie ma potrzeby rozwodzić się szerzej,

aby włączyć pojęcie tańca do pojęcia zabawy. Stosunek tańca do zabawy nie polega na tym,

że ma on w sobie coś z zabawy, lecz na tym, że stanowi jej część: jest to stosunek oparty na

tożsamości istoty. Taniec jako taki jest szczególną i szczególnie doskonałą formą samej

zabawy”

W tańcu dziecięcym dominuje swobodna ekspresja ruchowa jako spontaniczna reakcja

na usłyszaną muzykę. Ze względu na słabo rozwiniętą koordynację nie można od dzieci wymagać perfekcji ruchu, a wybraną formę taneczną dostosować do ich poziomu rozwoju

i umiejętności, a także zainteresowań. Niezależnie od tego, czy będzie to zabawa

z piosenką, taniec ludowy, towarzyski, współczesny czy integracyjny, ważne jest by jego

celem była radość ruchu, tworzenia, i czerpania przyjemności z respektowania reguł

obowiązujących w grupie rówieśniczej. Oprócz niewątpliwego wpływu na harmonijny

rozwój wszystkich sfer osobowości dziecka zostanie ona przeniesiona w dorosłe życie i

wykorzystana zarówno w dobrych jak i trudnych jego chwilach.

Taniec jako sposób na stymulowanie rozwoju dziecka.

Powszechna dominacja konsumpcyjnego stylu współczesnego życia, ma

odzwierciedlenie w narastających problemach dotyczących zdrowia fizycznego, rozwoju

intelektualnego i emocjonalnego, wynikających z małej aktywności ruchowej dzieci. Jedną z

propozycji na ich łagodzenie i niwelowanie może być taniec, który spełniając zarówno

funkcję stymulującą jak i terapeutyczną wychodzi naprzeciw różnorodnym potrzebom

rozwojowym dzieci.

,,Przygotowanie, wykonanie i kontrolę ruchów, przy których współdziałają odczucia

zmysłowe, centralny układ nerwowy i mięśnie określamy mianem psychomotoryki”

Taniec służy doskonale jej rozwojowi kształtując u dziecka nie tylko cechy

motoryczne takie jak siłę wytrzymałość i koordynację ruchową ale również sferę psychiczną,

moralną i estetyczną. Dzięki tańcu i ćwiczeniom muzyczno – ruchowym dzieci ćwiczą

umiejętność koncentracji, spostrzegawczość pamięć, szybką reakcję, koordynację wzrokowo

– ruchową , mają okazję do przedstawiania twórczych pomysłów na realizację postawionych

zadań, uczą się wewnętrznej dyscypliny i współdziałania w grupie Olbrzymie korzyści

płynące z tańca to oprócz kształcenia poczucia rytmu i uwrażliwiania na muzykę oraz wpływu

na ogólne umuzykalnienie także kształcenie świadomości własnego ciała, jego usprawnianie i3

harmonijny rozwój, możliwość uświadamiania sobie przestrzeni i dzielenia jej z innymi

ludźmi a przez to wyrabianie orientacji ruchowej, przeżywanie empatii.

Taniec może pomóc również dzieciom, które cierpią na różnorodne zaburzenia i

deficyty rozwojowe. Połączony z ćwiczeniami twórczymi, stanowi ważny element

popularnej metody Weroniki Sherborne, wspomagającej rozwój dzieci z zaburzeniami

psychoruchowymi przede wszystkim w przypadkach upośledzeń umysłowych, ale także

pomagającej dzieciom prezentującym normę intelektualną, a przejawiającym zaburzenia w

sferze emocjonalnej i społecznej.

Swą wielowymiarową terapeutyczną funkcję spełnia taniec w przebiegu treningu

twórczej wizualizacji, czyli wykorzystaniu wyobraźni do radzenia sobie z różnymi

problemami. Jako twórczy ruch jest jednym z czynników sterujących przepływem energii w

ciele dziecka, a pojawiając się w końcowej fazie treningu, stanowi jedną z form różnorodnych

twórczych działań podejmowanych przez dzieci dla w celu powrotu do otaczającej ich

rzeczywistości.

Dziedzina, wykorzystująca taniec jako element terapeutyczny to choreoterapia, nazwa

pochodzi z połączenia greckich słów: choreia – taniec i therapeia – leczenie, terapeutyka.

Choreoterapia wychodzi naprzeciw różnorodnym potrzebom, może być pomocna

zarówno w leczeniu zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego, nerwic, ograniczeń narządów

wzroku, słuchu i ruchu. Doświadczając swojego ciała i uzewnętrzniając uczucia w trakcie

tańca, pacjent pozwala poznać się terapeucie, wyrażając to, czego nie może wyrazić słowami.

Terapeutyczna funkcja tańca opiera się między innymi na zasadzie, w myśl której

porównuje się uzyskiwane podczas jego trwania efekty fizjologiczne z tymi uzyskiwanymi w

stanie przyjemności. Jest to stan sprzyjający łatwiejszemu nawiązywaniu kontaktów z

otoczeniem, ekspresja ruchowa pozwala na pozbycie się lęków i problemów.

                                                                                                                        Katarzyna Pustelnik

 

ŹRÓDŁA:

1. Day J., Twórcza wizualizacja dla dzieci, Wydawnictwo Zysk i S – ka, Poznań 1997.

2. Dymara B., Dziecko w świecie muzyki, Oficyna wydawnicza Impuls, Kraków 2000.

3. Gęca L., Tańce integracyjne w pracy z grupą, Wydawnictwo KLANZA, Lublin, 2002.

4. Huizinga J., ,Homo Ludens. Zabawa jako źródło kultury, Warszawa, 1985, ,,Czytelnik”

w: Tomaszewski W., Człowiek tańczący, WSiP, Warszawa 1991.

5. J. Huizinga, ,, Homo Ludens. Zabawa jako źródło kultury”, Warszawa, 1967, ,,Czytelnik”,

w: E. Mendyk, ,,Zabawa dziecka przejawem jego własnej aktywności, ,,Wychowanie w

przedszkolu” 2/1999.

 

 

    Plastyka jest formą wyrażania pragnień, nadziei, zwątpień, radości i smutków oraz najbardziej oraz najbardziej fantastycznych marzeń (S. Popek)

 

Wychowanie plastyczne w wieku przedszkolnym

 

Wychowanie plastyczne jest jedną z form, które w znaczący sposób wzbogacają poczucie estetyczne oraz twórcze dziecka. Daje dziecku możliwość przeżywania sztuki, ale przede wszystkim tworzenia jej. Dziecko ukazuje dorosłemu świat widziany oczami jego wyobraźni.  Dzieci często mają problemy z werbalnym wyrażaniem swoich uczuć, zaś właściwie kierowana ekspresja plastyczna, może mieć bardzo pozytywny wpływ na psychikę młodego człowieka, pozwalając wyrazić emocje, o których dziecko nie koniecznie będzie potrafiło się wypowiedzieć. Ekspresja jest spontaniczną wypowiedzią dziecka, umiejętnością twórczego wyrażania swoich odczuć w pracy plastycznej. U dzieci ekspresja oznacza powstawanie dzieł, które są wyrazem ich możliwości i umiejętności przekształcania za pomocą obrazu własnych wyobrażeń o otaczającym świecie. Poprzez rysunek dziecko opowiada to co odebrało wszystkimi zmysłami. W pracy plastycznej zaciera się różnica między tym co znane i nieznane, rzeczywiste i urojone – staje się podłożem zaskakujących, spontanicznych wizji artystycznych.

Należy zaznaczyć, iż dzieci bardzo chętnie podejmują się wykonania różnorodnych prac plastycznych. Ciekawa tematyka, zajęć, różnorodne techniki pracy, mają ogromny wpływ na to, aby dziecko zainteresować światem plastyki. Dostarczanie przez dziecko różnorodnych doświadczeń plastycznych pozwala dziecku poznać siebie i swoje możliwości, stymulowany jest także rozwój motoryki małej u dziecka, a tym samym pozwala przygotować dziecko do poradzenia sobie w późniejszym wieku z ważnym zadaniem, jakim jest nauka pisania. Aktywność artystyczna dziecka łączy stymulacje motoryki małej ze zmysłem dotyku, pozwala eksperymentować dziecku na różnorodnym materiale. Do tego typu zajęć plastycznych możemy zaliczyć m.in.:

-Różnicowanie konsystencji, które ma miejsce np. podczas przygotowywania masy solnej. Dziecko poznaje konsystencje masy podczas samodzielnego jej przygotowania, lepienia poszczególnych elementów .

-Tworzenie prac z wykorzystaniem metody malowania palcami po dużych płaszczyznach, szczególnie dla dzieci młodszych. Dodatkowo do farby możemy dodać ziarenka piasku, kawy, kaszy.

 -Ćwiczenie precyzji ruchów, przy udziale wzroku poprzez rozciąganie plasteliny na kartce. Dziecko musi włożyć odpowiedni nacisk i wykonać ruch w jakimś kierunku.

-Zostawianie po sobie śladu za pomocą kredek, przez dzieci młodsze, które jednocześnie potrzebują opanowania umiejętności zatrzymania procesu twórczego.. Malując warto stosować kształty kuliste, gdyż w ten sposób kształtujemy nawyk kierunku w lewą stronę.

- Łączenie elementów, podczas którego  dzieci łączą elementy w pary, w trójki lub w czwórki linią prostą. Praca nabiera atrakcyjności, kiedy z łączonych elementów powstają obrazki. Dla starszych dzieci dużą atrakcyjne są zabawy w łączenie ponumerowanych punktów oraz wypełnianie konturów farbą, papierem, zamalowywanie kredką.

Warunkiem rozwijania zainteresowań i zamiłowań plastycznych dzieci jest wyposażenie ich w podstawowe umiejętności plastyczne, którymi są: 
• Rysowanie kredkami: świecowymi, ołówkowymi, pastelami, flamastrami, kreda, świecą, pędzlem ,
• Stempelkowanie uwzględniając różnorodny materiał będący tłem pracy, 
• Malowanie farbami plakatowymi, akwarelą; 
• Modelowanie przy użyciu plasteliny, modeliny, gliny, masy solnej, masy papierowej, 
• Wycinanka z papieru i tkanin 
• Konstruowanie z tworzywa przyrodniczego,

 Wykorzystywanie materiałów przemysłowych, materiałów  ;    

          Poprzez dostarczanie dziecku akcesoriów, materiałów, narzędzi i środków oraz wskazywanie na różne możliwości ich wykorzystania rozwijamy u dziecka pomysłowość i wyobraźnię. Realizując zajęcia plastyczne należy dziecku zostawić wolny wybór wszystkich możliwych środków ekspresji, pozwolić na własny, każdemu właściwy styl pracy. Bardzo wążne jest, aby stworzyć warunki będące bodźcem do powstawania samodzielnych, twórczych prac, zainteresować dzieci, zachęcić do ekspresji twórczej.

Plastyka wpływa również znacząco na rozwój osobowości dziecka. Tworząc prace plastyczne, dziecko rozwija własną wyobraźnię i pomysłowość, odkrywa przyjemność płynącą z wyrażania samego siebie. Dziecko staje się samodzielne oraz  nabywa umiejętności radzenia sobie, dobierania narzędzi i materiałów potrzebnych do realizacji danej pracy plastycznej. Staje się zdolne do dokonywania wyboru, rozwija sprawność odkrywania i samodzielnej nauki. Podążając za słowami A. Trojanowskiej, że „twórczości można się nauczyć jedynie tworząc, tak jak chodzenia – chodząc” należy pamiętać, iż dziecko, bez względu na swoje zdolności, kiedy tworzy, jest szczęśliwe i radosne – rozwija się według własnych możliwości.

Mgr Monika Ciślak-Luberda

Bibliografia:

  1. Dorance S.: Zajęcia twórcze w przedszkolu. Warszawa 1999. 
  2.  Popek S., Analiza psychologiczna twórczości plastycznej dzieci i młodzieży, Warszawa 1985.
  3. Sąsiadek K., Zabawy paluszkowe, Media Rodzina, Poznań 2005.

Trojanowska A., Dziecko i plastyka, Warszawa 1985,